فکر کنم آدم در چند مرحله از زندگی حس اینکه "هیچ کسی نیست" و یا به نوعی اصلا با خودش حال نمیکنه رو تجربه میکنه.
قسمت تراژیک قضیه اینجاست که زود این مهم رو یادش میره و دوباره لب به سخنرانی باز میکنه و به "خود ککه پنداری" (تحویل گرفتن خود) رو میاره.
بس که حقیقت مثل خوره در انزوا میخوره...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر