دیگر واجَب است !
تسلیت برای روزنامه را می گویم
بگویید هر سه شنبه آن را تمدید کنند که از یاد نبریم
که تجربه ای بودیم
بی هیچ بیش و کم ...
بی هیچ تقدّسِ ساخته ی خیالمان
و تسلیت نه اما برای تسکین ما
بل به تنبیه
به نشانه تکفیر
و تحقیر
و یا حتی پوزخندکی به تقدیر
برای آنکه به یاد آریم که بُتی که از آه دل خویش ساختیم
پوچ خدایی شد سست بنیان
که رعایای دهر را به چشم پیغمبران راستین خویش می دید.
که تلخ ترین عقوبت ها
ازآن کسانیست که روزی از گِل
خدایی خلق کردند
و در او روحی دمیدند ناشایست خدایی
و او را نمازی کردند
باطل
بر سجاده عشق خامشان
و اکنون در پی فرمان پایان جهان از سوی اویند.
آنان را شایسته تر آن
که قربانی بُتی باشند که زاده ی حماقت تلخشان بود
که حماقت از رذالتِ عریان پست تر است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر