فسانه - مهدی اخوان ثالث

 گویا دگر فسانه به پایان رسیده بود

دیگر نمانده بود برایم بهانه ای
جنبید مشت مرگ و در آن خاک سرد گور
می خواست پر کند
روح مرا ، چو روزن تاریکخانه ای.

اما بسان باز پسین پرسشی که هیچ
دیگر نه پرسشی ست از آن پس نه پاسخی
چشمی که خوشترین خبر سرنوشت بود
از آشیان ساده ی روحی فرشته وار
کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود
خندید با ملامت ، با مهر ، با غرور
با حالتی که خوشتر از آن کس ندیده است

کای تخته سنگ پیر
آیا دگر فسانه به پایان رسیده است ؟

 چشمم پرید ناگه و گوشم کشید سوت
خون در رگم دوید
امشب صلیب رسم کنید ، ای ستاره ها
برخاستم ز بستر تاریکی و سکوت
گویی شنیدم از نفس گرم این پیام
عطر نوازشی که دل از یاد برده بود
اما دریغ ، کاین دل خوشباورم هنوز
باور نکرده بود
کآورده را به همره خود باد برده بود.

گویی خیال بود ، شبح بود، سایه بود
یا آن ستاره بود که یک لمحع زاد و مرد
چشمک زد و فسرد
لشکر نداشت در پی ، تنها طلایه بود.
ای آخرین دریچه ی زندان عمر من
ای واپسین خیال شبح وار سایه رنگ
از پشت پرده های بلورین اشک خویش
با یاد دلفریب تو بدرود می کنم
روح تو را و هرزه درایان پست را
با این وداع تلخ ملولانه ی نجیب
خشنود می کنم.

من لولی ملامتی و پیر و مرده دل
تو کولی جوان و بی آرام و تیز دو
رنجور می کند نفس پیر من تو را
حق داشتی ، برو!

احساس می کنم ملولی ز صحبتم
آن پاکی
و زلالی لبخند در تو نیست
و آن جلوه های قدسی دیگر نمی کنی

می بینمت ز دور و دلم می تپد ز شوق
می بینیم برابر و سر بر نمی کنی

این رنج کاهدم که تو نشناختی مرا
در من ریا نبود صفا بود هر چه بود
من روستاییم ، نفسم پاک و راستین
باور نمی کنم که تو باور نمی کنی

...

اما چه نادرست در آمد حساب من

از ما دو تن یکی نه چنین بود ، ای دریغ

 غمز و فریبکاری مشتی حسود نیز

 ما را چو دشمنی به کمین بود ، ای دریغ!

 مسموم کرد روح مرا بی صفاییت

 بدرود ، ای رفیق می و یار مستی ام

من خردی تو دیدم و بخشایمت به مهر

ور نیز دیده ای تو ، ببخشای پستی ام

 من ماندم و ملال و غمم ، رفته ای تو شاد

 با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است

ای

چشمه ی جوان

 گویا دگر فسانه به پایان رسیده است.