همش شدم کنایه، همش شدم شعر
حرف تو لفافه!
هر نفسی که فرو می رود تا بالا بیاید
انقد در دل و ذهن وول می خوره که جای اینکه مفرح ذات باشه و ممد حیات
شده سوهان روح و بلای جان
شدم یه مراسم عزاداری
یه مراسم لایو ترحیم
اصلاً خودِ خودِ تعزیه
آقا این همه تلخی بی نهایت سرچشمه اش کجاست آخه؟
نه آقا
فک نکنی این الانه و گذراست و درست می شه
نخیر...
آدم ناراحت، ناراحت می مونه!!!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر